هوش مصنوعی:
این متن بیانگر احساسات عمیق و دردناک عاشقانه است که در آن شاعر از ناامیدی، رنج و افسردگی ناشی از عشق سخن میگوید. او از بیتوجهی معشوق و آسیبهای عاطفی که متحمل شده، شکایت میکند و احساس میکند که تلاشهایش برای جلب توجه معشوق بیفایده بوده است.
رده سنی:
16+
این متن حاوی مفاهیم عاطفی عمیق و پیچیدهای است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، بیان احساسات شدید و دردناک ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۲۷۰ - عشق ما پرتو ندارد ما چراغ مردهایم
عشق ما پرتو ندارد ما چراغ مردهایم
گرم کن هنگامهٔ دیگر که ما افسردهایم ۱
گر همه مرهم شوی ما را نباشی سودمند
کز تو پر آزردگی داریم و بس آزردهایم ۲
لخت لخت است این جگر چون خود نباشد لخت لخت
که مگر دندان حسرت بر جگر افشردهایم ۳
در نمیگیرد باو نیرنگ سازیهای ما
گر چه ز افسون آب از آتش برون آوردهایم ۴
وحشی آن چشمت اگر خواند به خود نادیده کن
کان فریب است اینکه ما سد بار دیگر خوردهایم ۵
گرم کن هنگامهٔ دیگر که ما افسردهایم ۱
گر همه مرهم شوی ما را نباشی سودمند
کز تو پر آزردگی داریم و بس آزردهایم ۲
لخت لخت است این جگر چون خود نباشد لخت لخت
که مگر دندان حسرت بر جگر افشردهایم ۳
در نمیگیرد باو نیرنگ سازیهای ما
گر چه ز افسون آب از آتش برون آوردهایم ۴
وحشی آن چشمت اگر خواند به خود نادیده کن
کان فریب است اینکه ما سد بار دیگر خوردهایم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۶۶۴
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۶۹ - ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم
گوهر بعدی:غزل ۲۷۱ - من این کوشش که در تسخیر آن خودکام میکردم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
