هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، با استفاده از تصاویر زیبا و نمادین مانند لاله، باغ، قدح و باده، به بیان احساسات شاعرانه و عرفانی می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های طبیعت و می‌نوشی به عنوان نمادهایی برای عشق و شادی استفاده می‌کند و از زاهد انتقاد می‌کند. همچنین، شعر به مفاهیمی مانند عشق، شادی، و طنز اشاره دارد.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عرفانی و انتقادی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به می‌نوشی و مفاهیم مرتبط با آن، مناسب‌تر برای مخاطبان بزرگ‌سال است.

شماره ۱۶۸ - بیا و باده کش ای محتسب به پای قدح

بیا و باده کش ای محتسب به پای قدح
که موج باده نباشد کم از دعای قدح ۱

بهار آمد و مرغان در آشیانه خود
گشانده اند پر و بال در هوای قدح ۲

به چشمه سار خضر پنجه اش زند سیلی
کسی که ساخت کف دست آشنای قدح ۳

مرا به داغ خود ای لاله دستگیری کن
که هست نشاء سرشار من ز لای قدح ۴

شکست شیشه ما را مکن تو ای زاهد
گرفته ایم سر خود به کف به جای قدح ۵

چمن به مجلس خود شمع می تواند ریخت
ز گریه های صبوحی و خنده های قدح ۶

ز روی لاله رخان سیدا خورد چشم آب
رخ شکفته بود باغ دلگشای قدح ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۱۹۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۶۷ - چشم تو را طبیب کجا می کند علاج
گوهر بعدی:شماره ۱۶۹ - به جستجوی تو بیرون شد از چمن گل سرخ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.