شماره ۲۰۶ - آتشم روزی که از دامان صحرا گل کند

آتشم روزی که از دامان صحرا گل کند
چشم آهو را تماشاخانه بلبل کند ۱

جوش سودایم اگر چون گردباد آیم به رقص
پیچ و تاب من بیابان را پر از سنبل کند ۲

نافه را ریزد به راه کاروان گردباد
گر نسیم مشک چین سودا به آن کاکل کند ۳

می کند پهلو تهی از آه مظلومان فلک
سیل چون پر زور افتد رخنه ها بر پل کند ۴

کی کنند از یکدگر همپیشگان پستی قبول
دعویی گردنکشی زلف تو با کاکل کند ۵

عاشق و معشوق را از هم جدایی مشکل است
محمل خود را گل از بال و پر بلبل کند ۶

ماتم پروانه را پنهان چه داری سیدا
از زبان شمع بی تابانه آخر گل کند ۷