غزل ۲۷۳ - به آنکه بر سرلطفی مکش ز منت خویشم

به آنکه بر سرلطفی مکش ز منت خویشم
سگ وفای خود و بندهٔ محبت خویشم ۱

سزای خدمت شایسته است لطف چه منت
ز خدمتم خجل و حقگزار خدمت خویشم ۲

عنایت تو به پاداش صبردارم و طاقت
به شکر صبر خود و ذکر خیرطاقت خویشم ۳

پلنگ خوی غزالی که می‌رمد ز فرشته
چگونه ساختمش رام صید قدرت خویشم ۴

به کام شیر درون رفتن و به کام رسیدن
کراست زهره و یارا غلام جرأت خویشم ۵

چه خوش گزیده‌امت از بساط حسن فروشان
نه عاشق تو که من عاشق بصیرت خویشم ۶

مرا رسد که چو وحشی چنین دلیر درآیم
که خوانده لطف تو در سایهٔ حمایت خویشم ۷