شماره ۲۲۳ - تکلم از دهانش گر ز تنگی دیر می ریزد

تکلم از دهانش گر ز تنگی دیر می ریزد
تبسم از لب شیرین او چون شیر می ریزد ۱

به صورتخانه دل شوخ نقاشی که من دارم
ز کلک خویش جان در قالب تصویر می ریزد ۲

دل فولاد را از چرب و نرمی موم می سازم
به مغز استخوان من دم شمشیر می ریزد ۳

نگردد وا گره از رشته تسبیح زاهد را
پی این عقده ها دندان آن بی پیر می ریزد ۴

دهد گردون به صد اندیشه کام تنگدستان را
از آن شبنم به کام غنچه گل دیر می ریزد ۵

چو مجنون بس که بر ویرانی منزل سری دارم
به دوش من غبار از خانه زنجیر می ریزد ۶

روند اهل طمع دنبال قاتل بر سر و گردن
اگر دارند جوهر از دم شمشیر می ریزد ۷

ز خون رنگین دهان محتسب را دیدم و گفتم
می از پیمانه من آخر این بی پیر می ریزد ۸

اگر یأجوج دوران بشکند سد سکندر را
تغافل بر در ارباب همت قیر می ریزد ۹

نمی باشد دلم را سیدا ذوقی به آبادی
مرا بر سر غبار کلفت از تعمیر می ریزد ۱۰