هوش مصنوعی:
این شعر به موضوعاتی مانند عشق، دیوانگی عاشقان، غفلت انسانها از یاد مرگ و معاد، و تضاد بین عقل و عشق میپردازد. شاعر از تشبیهات زیبایی مانند شعله و پروانه، شمع و ماتمخانه استفاده کرده است تا حالات عاشقانه و سوزناک را به تصویر بکشد. همچنین، اشارهای به وسوسههای دنیوی و رفتارهای نابخردانه انسانها دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، استفاده از استعارههای پیچیده و مضامین فلسفی ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی اشارات به مفاهیم مانند مرگ و وسوسه ممکن است نیاز به بلوغ فکری برای درک مناسب داشته باشد.
شماره ۲۳۶ - شعله خوبانی که هر یک آفت پروانه اند
شعله خوبانی که هر یک آفت پروانه اند
پیش شمع روی او چون شمع ماتمخانه اند ۱
عشقبازان مو به مو دانند حال تیره ام
سینه چاکان روشناس زلف همچون شانه اند ۲
دست اگر یابند به چشمان یکدگر را می خورند
اهل عالم صورت دیوار را همخانه هند ۳
غافلان را می برد از جای اندک وسوسه
سر به بالین ماندگان محتاج یک افسانه اند ۴
بی خودند از یاد محشر سیدا فرزانگان
عاقلان در فکر کار خویشتن دیوانه اند ۵
پیش شمع روی او چون شمع ماتمخانه اند ۱
عشقبازان مو به مو دانند حال تیره ام
سینه چاکان روشناس زلف همچون شانه اند ۲
دست اگر یابند به چشمان یکدگر را می خورند
اهل عالم صورت دیوار را همخانه هند ۳
غافلان را می برد از جای اندک وسوسه
سر به بالین ماندگان محتاج یک افسانه اند ۴
بی خودند از یاد محشر سیدا فرزانگان
عاقلان در فکر کار خویشتن دیوانه اند ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۰۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳۵ - زلف با خال لبش تلقین ایمان میکند
گوهر بعدی:شماره ۲۳۷ - در محبت طفل اشکم گوهر دل می شود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.