شماره ۲۶۹ - قامتش چون از بهار جلوه رعنا می شود

قامتش چون از بهار جلوه رعنا می شود
چون گل خمیازه آغوش نظر وا می شود ۱

گر نسازد زلف آهم را جنون مشاطه گی
در گلوی من نفس زنجیر سودا می شود ۲

از کلاهم گل کند برگ خزان و نوبهار
بر سرم دست مروت شاخ رعنا می شود ۳

شیر می آید برون از کوه بهر کوهکن
روزیی صاحب هنر از سنگ پیدا می شود ۴

می تپد دل در برم چندان که از خود می روم
استخوانهای تن من موج دریا می شود ۵

آدمی را مرگ همعصران کند دانای وقت
سرو هنگام خزان در باغ یکتا می شود ۶

در ملامت ماند شیرین از هلاک کوهکن
عاشق از خود چون رود معشوق رسوا می شود ۷

سیدا آن لاله رو هر جا که منزل می کند
داغ خون آلود من چشم تماشا می شود ۸