شماره ۳۳۴ - می کنم چون شمع بهر سوختن امداد خویش

می کنم چون شمع بهر سوختن امداد خویش
چند سازم تکیه بر دیوار بی بنیاد خویش ۱

ناله من خنده کبک است در کهسارها
می دهم منبعد سنگ سرمه بر فریاد خویش ۲

پنجه هر شب می زنم بر روی طفل آرزو
می کنم روشن چراغ سیلی استاد خویش ۳

بیستون را صورت شیرین ز جا برداشته
سنگ بر سر می زنم بر ماتم فرهاد خویش ۴

حاصل سرگشتگان جز دست بر هم سوده نیست
آسیا دربار کلفت باشد از ایجاد خویش ۵

مرغ بی بالم ز من اقبال آزادی خطاست
کرده ام بیعت به دام ودانه صیاد خویش ۶

تیره بختی در بغل دارد دل صاف مرا
در نمد پیچیده ام آئینه فولاد خویش ۷

سیدا از هستی خود آنقدر رم کرده ام
سر به صحرا می زنم روزی که سازم یاد خویش ۸