شماره ۴۳۶ - روزگاری شد که خون از دیده تر می خوریم

روزگاری شد که خون از دیده تر می خوریم
در بهشت افتاده ایم و آب کوثر می خوریم ۱

مغز اندر استخوان داریم و محنت روزیم
سنگها از هر طرف چون بسته بر سر می خوریم ۲

ما کباب سینه بی کینه یار خودیم
باده گلگون تر از خون کبوتر می خوریم ۳

بسته ایم از خلق چشم و کامرانی می کنیم
شسته ایم از بحر دست و آب گوهر می خوریم ۴

ما کجا ای خضر آب چشمه حیوان کجا
رحم بر لب تشنگی های سکندر می خوریم ۵

بهر شیرین بیستون را کوهکن گهواره کرد
ما چو طفلان شیر از پستان مادر می خوریم ۶

می توان پی برد از پیشانی خورشید و ماه
پیش پاهایی که از چرخ ستمگر می خوریم ۷

با زبان دوستی از خلق گیریم انتقام
خوان مردم آشکارا همچو نشتر می خوریم ۸

آب حیوان تا قیامت با خضر پیوند باد
ما شراب زندگی از دست دلبر می خوریم ۹

سیدا چون غنچه سر بر زانوی خود مانده ام
کس چه داند ما غم فردای محشر می خوریم ۱۰