هوش مصنوعی:
شاعر در این متن با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، احساس بیقراری، ناپایداری و گمگشتگی خود را بیان میکند. او خود را به موج دریا، حباب، پروانهای در شعله، شبنم بیآرام و سراب تشبیه میکند که همگی نماد بیثباتی و فنا هستند. در عین حال، اشارهای به فقر و روشنایی درونی نیز دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۴۶۳ - به دریا کرده ام خو موج آبم می توان گفتن
به دریا کرده ام خو موج آبم می توان گفتن
به کف دارم سر بی تن حبابم می توان گفتن ۱
به شاخ شعله دارم آشیان مانند پروانه
سمندر طینتم مرغ کبابم می توان گفتن ۲
به باغ دهر چون شبنم ندارم خواب آسایش
چو اهل کاروان پا در رکابم می توان گفتن ۳
به مردم می نمایم خویش را و لیک نابودم
در این صحرای بی پایان سرابم می توان ۴
لباس فقر و طبع روشنی ای سیدا دارم
به زیر ابر پنهان آفتابم می توان گفتن ۵
به کف دارم سر بی تن حبابم می توان گفتن ۱
به شاخ شعله دارم آشیان مانند پروانه
سمندر طینتم مرغ کبابم می توان گفتن ۲
به باغ دهر چون شبنم ندارم خواب آسایش
چو اهل کاروان پا در رکابم می توان گفتن ۳
به مردم می نمایم خویش را و لیک نابودم
در این صحرای بی پایان سرابم می توان ۴
لباس فقر و طبع روشنی ای سیدا دارم
به زیر ابر پنهان آفتابم می توان گفتن ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۹۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۴۶۲ - قطعه
گوهر بعدی:شماره ۴۶۴ - نمی گردد صدای جود از اهل کرم بیرون
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
