غزل ۳۱۵ - کاری مکن که رخصت آه سحر دهم

کاری مکن که رخصت آه سحر دهم
وین تند باد را به چراغ تو سردهم ۱

آبم ز جوی تیغ تغافل مده ، مباد
نخلی شوم که خنجر الماس بردهم ۲

سیلی ز دیده خواهدم آمد دل شبی
اولیتر آنکه من همه کس را خبر دهم ۳

کشتی نوح چیست چو توفان گریه شد
هرتخته زان سفینه به موجی دگر دهم ۴

لرزد دلم که خانه حسنت کند سیاه
گر اندک اختیار به دود جگر دهم ۵

افسردگی بس است که باد خزان شود
آه ار به بوستان جمال تو سر دهم ۶

بیداد کیش من متنبه نمی‌شود
وحشی من این ندای عبث چند در دهم ۷