شماره ۱۲ - تا بود زلف تو اسباب پریشانی ما

تا بود زلف تو اسباب پریشانی ما
رو به سامان ننهد بی سرو سامانی ما ۱

نه تو رحم آوری و نی اجل آید ما را
ار دل سخت تو فریاد و گران جانی ما ۲

دید هرکس رخ تو واله و حیران تو شد
نه همین حسن تو شد باعث حیرانی ما ۳

ز آستین اشگ بیفزود و ز دامان بگذشت
آه از این سیل که دارد سر ویرانی ما ۴

همچو خورشید عیانست که در ملک جهان
مهوشی نیست چو دلدار صفاهانی ما ۵

کافری سخت شد از سستی ما در رده دین
سبب رونق کفر است مسلمانی ما ۶

روز محشر چو سر از خاک لحد برداریم
نام نیکوی تو نقش است به پیشانی ما ۷

نبرد صرفه یقین روز جزا ای زاهد
زهد فاش تو ز می ‌خوردن پنهانی ما ۸

ما صغیر از پی زاهد سوی مسجد نرویم
مسجد ارزانی او میکده ارزانی ما ۹