شماره ۱۳ - جانا ز که آموختی این عشوه گری را

جانا ز که آموختی این عشوه گری را
عشاق کشی خانه کنی پرده دری را ۱

سرو از تو خجل گشت چو سیب زقنت دید
آری چه کند سرزنش بی ثمری را ۲

هر لحظه دلم در خم موئیت کند جای
خوش کرده فلک قسمت او در بدری را ۳

تا کی بفراق گل رخسار تو هر شب
هم ناله شوم نالهٔ مرغ سحری را ۴

جور فلک و طعنه اغیار و غم یار
یا رب چه کنم این همه خونین جگری را ۵

از بی خبری مدعیان بی خبرانند
زان خرده گرفتند بمن بی خبری را ۶

در دست مرا چون هنری نیست همان به
بر حضرت او عرضه دهم بی هنری را ۷

آباد شدم از نظر پیر خرابات
نازم روش رندی و صاحب نظری را ۸

دیوانه شود همچو صغیر آن که به بیند
از چشم سیه غمزه آن رشگ پری را ۹