شماره ۲۴ - چند بچهره افکنی زلف سیاه خویش را

چند بچهره افکنی زلف سیاه خویش را
از نظر نهانم کنی روی چو ماه خویش را ۱

اینقدر از غم توام حال نمانده تا مگر
شرح دهم به پیش تو حال تباه خویش را ۲

شاهی و غمزه ات بود خیل و سپاه و کرده ئی
امر به غارت جهان خیل و سپاه خویش را ۳

من همه پای تا بسر ذلت و مسکنت شدم
تا تو نمودیم همی شوکت و جاه خویش را ۴

مه به برت سها بود شه به درت گدا بود
گر شکنی روا بود طرف کلاه خویش را ۵

دوخته ام به راه تو چشم که از ره وفا
آئی و پا نهی بسر چشم براه خویش را ۶

بین من و حبیب من واسطه آه و ناله شد
ای دل خسته قدردان ناله و آه خویش را ۷

پیش تو کرده هر کسی سینه خویشتن سپر
تا به دل که افکنی تیر نگاه خویش را ۸

یاد کند صغیر اگر زلف تو را روا بود
زانکه بخاطر آورد روز سیاه خویش را ۹