شماره ۱۱۷ - لب تو ریخت چنان آبروی آب حیات

لب تو ریخت چنان آبروی آب حیات
که رخت خویش ز خجلت کشید در ظلمات ۱

من و گذشتن از چون تو دلبری حاشا
تو و نشستن با عاشقی چو من هیهات ۲

نه من وفات ندیدم که همچو من بسیار
بیافتند وفات و نیافتند وفات ۳

بسیر دادن جان آئیم بسر ورنه
گر از وفات بود آئی از چه وقت وفات ۴

زبند عشق پس از مرگ هم خلاصی نیست
گمان مبر دهدت مرگ از این کمند نجات ۵

بمردم از غم لعلت چسان روا داری
که تشنه جان بسپارم کنار آب حیات ۶

دمی که با تو نشینم ز خویش بی خبرم
چنانکه هیچ ندانم حیات را ز ممات ۷

علامتی ز دهان تو هیچ ظاهر نیست
مگر خود از سخن این نفی را کنی اثبات ۸

شها رخت دل و دینم بعرصه گاه نظر
چنان ربود که چون عقل خویش گشتم مات ۹

روان تازه صغیر از سخن بمرده دهد
گرش تو از لب شیرین کنی دو بوسه برات ۱۰