شماره ۱۱۸ - روزگاریست که چون حلقه مقیمم بدرت

روزگاریست که چون حلقه مقیمم بدرت
از چه لطفی نبود با من بی پا و سرت ۱

من و پیمان تو از لاغری و از سستی
نه عجب هر دو نیاییم اگر در نظرت ۲

نه نهان از بصری و نه عیان در نظری
می ندانم که پری نام نهم یا بشرت ۳

گرچه هستی تو خراباتی و هرجایی لیک
جز بخلوت نتوان دید رخ چون قمرت ۴

شکرلله که شدی از رخ او عکس پذیر
شستم ای آینهٔ دل چو ز خون جگرت ۵

همچو جبریل بجایی نرسی ای سالک
گر بدل هست غم سوختن بال و پرت ۶

نشوی باخبر از یار و نیابی مقصود
مگر آندم که ز خود هیچ نباشد خبرت ۷

ایکه اندر طلبش گرد جهان میگردی
تا که از پای نیفتی ننهد پا به سرت ۸

قندش از یاد رود در همهٔ عمر صغیر
هر که آگه شود از گفتهٔ همچون شکرت ۹