غزل ۳۸۷ - من و از دور تماشای گلستان کسی

من و از دور تماشای گلستان کسی
به نسیمی شده خرسند ز بستان کسی ۱

در نظر نعمت دیدار و به حسرت نگران
دستها بسته و مهمان شده برخوان کسی ۲

زیر بار سرم این دست بفرساید به
ز آنکه دستی‌ست که دور است ز دامان کسی ۳

پادشاهان و نکویان دو گروه عجبند
که نبودند و نباشند به فرمان کسی ۴

وحشی از هجر تو جان داد، تو باشی زنده
زندگی بخش کسی عمر کسی جان کسی ۵