غزل ۳۸۸ - ای از گل عذارت هر مرغ را نوایی

ای از گل عذارت هر مرغ را نوایی
در هر دلی خیالی بر هر سری هوایی ۱

آیین بی‌وفایی هم خود بگو که خوب است
از چون تو خوبرویی و ز چون تو دلربایی ۲

هر جا سگ تو دیدم رو داد گریه بیخود
چون بی‌کسی که بیند از دورآشنایی ۳

آمد به بزم رندان مست از می شبانه
مینا شکست جایی ساغر فکند جایی ۴

وحشی وداع جان کن کامد به دیدن تو
سنگین دلی ، غریبی ، عاشق کشی ، بلایی ۵