شماره ۱۵۵ - بطرف باغ هر آن سرو کز زمین برخاست

بطرف باغ هر آن سرو کز زمین برخاست
بیاد قامت آن یار نازنین برخاست ۱

شمیم طرهٔ پرچین او بسی خوشتر
از آن نسیم بود کز سواد چین برخاست ۲

کسی نشست ببزم وصال با جانان
که در رهش ز سر جان و عقل و دین برخاست ۳

نمود عشق به او چون تنم بجان نزدیک
دمیکه از سر من عقل دور بین برخاست ۴

میانهٔ من و او هر حجاب بود بسوخت
ز بسکه از دل من آه آتشین برخاست ۵

چو بست نقش تو نقاش کارگاه ازل
از او بخامهٔ صنع خودآفرین برخاست ۶

صدآفرین بتو بادا که هر که صورت تو
بدید در طلب صورت آفرین برخاست ۷

نمود سجده بمحراب ابروی تو ملک
چو دید صورت معنی ز ماء و طین برخاست ۸

شرافتی است نجف را که همچو سرمه ملک
کشد بدیده غباری کز آن زمین برخاست ۹

مراست مذهب و دین مهر آنکه از تیغش
غریو و ولوله از خیل مشرکین برخاست ۱۰

علی که باج شرف از جهان گرفت صغیر
چو بهر بندگیش از سر یقین برخاست ۱۱