شماره ۱۶۸ - ببزم دل چو برافروختم ز عشق سراج

ببزم دل چو برافروختم ز عشق سراج
دگر به مشعل خورشید نیستم محتاج ۱

چو در سفینهٔ عشقم چه باک از این دارم
که بحر حادثه از چار سو بود مواج ۲

ببوسه ای ز لبش زندهٔ ابد گشتم
دهید مژده که جستم بدرد مرگ علاج ۳

ندانم از تو چه اندر سر ا ست مردم را
که دیده در بر تیر تو می‌کنند آماج ۴

بماه روی تو نازم که سیم و زر شب و روز
طبق طبق ز مه و مهر می‌ستاند باج ۵

من از دو کون به میخانه روی آوردم
کجا روم گر از این درگهم کنند اخراج ۶

نهم کلاه نمد کج بشکر درویشی
که شاه هیچ بجز دردسر ندید از تاج ۷

صغیر هستی خود داد از آن بباد فنا
که دید عاقبتش می‌کند اجل تاراج ۸