شماره ۱۶۹ - با بت ساده نشستن که ثواتبست و مباح

با بت ساده نشستن که ثواتبست و مباح
خوش بود خاصه که گیری ز کفش ساغر راح ۱

در ره عشق بتان کوش که صاحبنظران
جز در این راه ندیدند و نجستند فلاح ۲

نه عجب گر در رحمت شده بر ما مفتوح
تا که از عشق بدست‌ام ده ما را مفتاح ۳

کرد در دیر مغان منزل و بگرفت قرار
بعد عمری که دلم بود به عالم سیاح ۴

همه را گر سر جنگ است بما با همه کس
ما بصلحیم و نکوشیم مگر در اصلاح ۵

بیوفائی جهان بین که بشب شاهد تست
در کنار دگری خفته چو بینی بصباح ۶

از جهان بکذر اگر مرد رهی کز مردان
درنیاورده کس این زال دنی را بنکاح ۷

در جهان هیچ نیندوخت بجز مهر علی
چون صغیر آنکه درآمد به ره خیر و صلاح ۸