شماره ۱۷۱ - منت دلم ز حلقهٔ موی تو میکشد

منت دلم ز حلقهٔ موی تو میکشد
کان را ز دیر و کعبه بسوی تو میکشد ۱

با روی زرد گرم فرار است آفتاب
گویا خجالت ازمه روی تو میکشد ۲

زیبد اگر زند به سر هر دو کون پای
میخوارهٔی که می‌ز سبوی تو میکشد ۳

زان دم که پا ز دامن مادر کشیده‌ام
عشقم عنان گرفته به سوی تو میکشد ۴

ای زلف یار چوندل ما از چه خو نشود
خجلت اگر نه نافه ز بوی تو میکشد ۵

خواهد اگر که نقش قیامت رقم کند
نقاش نقش قد نکوی تو میکشد ۶

آنرا که می‌دهند بباغ بهشت جای
گر آدم است رخت بسوی تو میکشد ۷

از چاک سینه هر نفسی میکشد صغیر
آهی در انتظار رفوی تو تو میکشد ۸