شماره ۱۸۵ - به تغافل همه روزان و شبان می‌گذرد

به تغافل همه روزان و شبان می‌گذرد
حیف از این عمر که در خواب گران می‌گذرد ۱

از بد و نیک جهان قصه مخوان باده بخور
شادی این که بد و نیک جهان می‌گذرد ۲

راستی قابل این نیست جهان گذران
که بگوییم چنین است و چنان می‌گذرد ۳

تا بگیری کُلَه از سر رَوَد ایّامِ بهار
تا نهی باز به سر فصل خزان می‌گذرد ۴

گذراند ز کمان فلکت شستِ قضا
همچو تیری که به ناگه ز کمان می‌گذرد ۵

وضع گیتی طلب از مهتر سیاحان مهر
که بر او سیر کران تا به کران می‌گذرد ۶

هر نفس عمر تو بی‌سود کسان است صغیر
گر به تحقیق ببینی به زیان می‌گذرد ۷