غزل ۳۹۱ - کردم از سجدهٔ راه تو جبین آرایی

کردم از سجدهٔ راه تو جبین آرایی
سر اقبال من و پیشهٔ گردن سایی ۱

باز چون آمده از سجده سرش سوده به چرخ
هر که بر خاک درت کرده جبین فرسایی ۲

آن قدر آرزوی سجدهٔ رویت که مراست
در همه روی زمینش نبود گنجایی ۳

دیرتر دولت پابوس تو دریافته‌ام
ز آنکه می‌کرده‌ام از دیده زمین پیمایی ۴

شکرلله که رسیدم به تماشا گه وصل
کردم از خاک درت تقویت بینایی ۵

بردر خویش بگو حرمت چشمم دارند
که به جاروب کشی آمده و سقایی ۶

خواهم از لطف تو باشد نگهی خاصهٔ من
نگهی نی چو نگاه دگران هر جایی ۷

طول منشور بقای ابدی را چکنم
خم ابروی تواش گر نکند طغرایی ۸

وحشیم طوطیم اندر پس آیینهٔ بخت
دایم از شکر عطای تو به شکرخایی ۹