شماره ۲۰۹ - زلف از شانه بروی چو قمر میریزد

زلف از شانه بروی چو قمر میریزد
یا که بر برگ سمن سنبل تر میریزد ۱

هر دلی کی هدف ناوک نازش گردد
غمزه اش خون دل اهل نظر میریزد ۲

گر نقاب افکند از روی جود آنزهره جبین
حسن او آبروی شمس و قمر میریزد ۳

با که گویم که همی کام مرا دارد تلخ
آنکه از قند لبش تنگ شکر میریزد ۴

دامنم رشگ گلستان شده بس دیده بر آن
با خیال رخ او خون جگر میریزد ۵

کی شوم شاد که هر دم پی آزردن من
فلک بوقلمون رنگ دگر میریزد ۶

افتد از قدر چو از مرد هنر گردد دور
می شود زشت ز طاوس چو پر میریزد ۷

گنج بیند چو نشد مایهٔ خود از خجلت
رو نهان می‌کند و خاک به سر میریزد ۸

حرص دزدیست که او را نکنی گر زندان
خون عیسی ز پی بردن خر میریزد ۹

بحر رحمت متلاطم کند آنقطرهٔ اشگ
که ز چشم تو بهنگام سحر میریزد ۱۰

تا ثنا خوان شهنشاه نجف گشته صغیر
سخنش آب بر روی در و گهر می‌ریزد ۱۱