شماره ۲۵۰ - ندهی کام مرا از لب خندان تا چند

ندهی کام مرا از لب خندان تا چند
تشنه مانم بلب چشمه حیوان تا چند ۱

ای که هر بی سرو سامان ز تو سامانی یافت
نکنی یاد من بی سر و سامان تا چند ۲

بارها عهد به بستی و شکستی همه را
آخر ای سخت دل این سستی پیمان تا چند ۳

شربتی هم بچشان ز آب وصالم ایدوست
میگدازی دلم از آتش هجران تا چند ۴

ای غمت روز مرا کرده چو شب همچون صبح
در فراق تو زنم چاک گریبان تا چند ۵

بامیدی که فتد دامن وصلت بکفم
ریزم از دیده تر اشک بدامان تا چند ۶

دگر نراست ز وصل رخ تو خاطر جمع
من به یاد سر زلف تو پریشان تا چند ۷

تنگ شد حوصله من به قفس ای صیاد
دور مانم ز تماشای گلستان تا چند ۸

کافر آزردن کافر نپسندد بر خویش
ای مسلمان کنی آزار مسلمان تا چند ۹

ای‌امیر عرب ای پادشه ارض و سما
تو به ارض غری و من بصفاهان تا چند ۱۰

دارد ‌امید که آید بجوار تو صغیر
بنده را ره نبود بر در سلطان تا چند ۱۱