هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و غزل‌گونه، توصیفی زیبا و پراحساس از معشوق و ویژگی‌های ظاهری و رفتاری او ارائه می‌دهد. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند گیسوی بلند، خال سیاه، لب شیرین و چشمان آهوگونه، زیبایی معشوق را ستایش کرده و از احساسات خود نسبت به او سخن می‌گوید. همچنین، در ابیاتی از حسادت دیگران و نگرانی برای معشوق نیز یاد شده است.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامناسب باشد. همچنین، درک برخی از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیدهٔ شعر ممکن است برای این گروه سنی دشوار باشد.

شماره ۲۸۰ - در گردنش آویخته گیسوی بلندش

در گردنش آویخته گیسوی بلندش
یا گردن خورشید درآمد بکمندش ۱

رخ آتش و آن خال سیاه است سپندش
تا آنکه حسودان نرسانند گزندش ۲

شکرستان لبش رسته خط از مشک
یا ریخته آن قند دهان مور بقندش ۳

دارم عجب ای دل که بدین کوتهی بخت
خواهی ببری راه به بالای بلندش ۴

بر کشتهٔ من گر ز وفا اسب بتازد
بر دیده خود جای دهم سم سمندش ۵

نی از دل من یافته تعلیم که باشد
این گونه به فریاد و فغان بند به بندش ۶

بر کف سر و جان راز پی هدیه گرفتم
یارب سببی تا فتد این هدیه پسندش ۷

میخواست کند صید صغیر آهوی چشمش
زلف سیهش دید و خود افتاد به بندش ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۲۰۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۷۹ - کسی که سرمه نکرد از غبار رهگذرش
گوهر بعدی:شماره ۲۸۱ - در خمر طرهٔ طرار کمند اندازش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.