شماره ۲۸۴ - دوستان با که دهم شرح پریشانی خویش

دوستان با که دهم شرح پریشانی خویش
که چسان گشته سیه روزم از آنزلف پریش ۱

روز از شب ننهم فرق و مسا را ز صباح
دشمن از دوست نمیدانم وبیگانه ز خویش ۲

ناصحم گو ندهد پند که سودی نکند
دل دیوانه کجا وسخن خیراندیش ۳

خواهی ار حال دلم پرس از آنطره که من
روزگاریست ندارم خبری از دل خویش ۴

نه من آشفتهٔ آن طره طرارم و بس
جان نبرده است مسلمانی از اینکافر کیش ۵

کی میسر شود آسایش حال سلطان
گر نباشد پی آسایش حال درویش ۶

تو و اندوختن سیم و زر ای خواجه که ما
بگرفتیم ره فقر و فنا را در پیش ۷

من که دارم گنه آید سوی من عفو اله
زانکه درمان سوی درد آید و مرهم سوی ریش ۸

نیست غم گر نشود کم غم بسیار صغیر
بلکه شاد است که هر لحظه غمش گردد بیش ۹