شماره ۲۹۵ - از آنکه گنج غمت جا گرفت در دل خاک

از آنکه گنج غمت جا گرفت در دل خاک
به عشق خاک همی دور می‌زند افلاک ۱

چو دیدم ابروی محرابی تو دانستم
که چیست سر سجود فرشتگان بر خاک ۲

مرا مران ز در خویش و هر چه خواهی کن
که جز ز درد جداییت من ندارم باک ۳

هزار مرتبه از عمر جاودان خوشتر
اگر تو تیغ کشی بر سرم به قصد هلاک ۴

خوش است دل به حبیبی مرا و از بر تو
نمی‌برم دل خود را که لاحبیب سواک ۵

مگو صغیر چه دیدی ز تیغ ابرویم
ببین بر این دل مجروح و سینه‌ی صد چاک ۶