شماره ۳۰۷ - چون روز ازل رخت به میخانه کشیدیم

چون روز ازل رخت به میخانه کشیدیم
امروز عجب نیست که پیمانه کشیدیم ۱

در حشر چو پرسند ز کردار بگویم
عمری همه را ناز ز جانانه کشیدیم ۲

دیدیم چو زنجیر سر زلف بتان را
فریاد و فغان از دل دیوانه کشیدیم ۳

از طره اش آرند بما تا خبر دل
منت ز صبا گاه وگه از شانه کشیدیم ۴

از سوختن خود به بر شمع عذارش
سدی بره صحبت پروانه کشیدیم ۵

یکتار از آن گیسوی پرچین و گره بود
آنرشته که در سبحهٔ صد دانه کشیدیم ۶

دیدیم چو خلقی همه بیگانه ز عشقد
پا یکسر از آن مردم بیگانه کشیدیم ۷

تا حشر به میخانه مقیمیم صغیرا
چون روز ازل رخت به میخانه کشیدیم ۸