شماره ۳۲۲ - کی زبام تو من سوخته جان بر خیزم

کی زبام تو من سوخته جان بر خیزم
تا بسنگ اجل از بام جهان برخیزم ۱

باز در خانه فرو آیمت از گوشهٔ بام
آنزمان هم که پی نقل مکان برخیزم ۲

بال بشکستی و پا بستی و دل خستی و باز
میزنی سنگ که برخیز چسان برخیزم ۳

چو نشان گر ز نیم تیر نشینم نه چو تیر
بفشار سر شستی ز کمان برخیزم ۴

حاصل کون و مکان عشق تو و نیست عجب
گر بعشقت ز سر کون و مکان برخیزم ۵

خیز و بر دیدهٔ من سر و قد خویش نشان
بنشین تا برهت از سر جان برخیزم ۶

غیر من پرده میان من و او نیست صغیر
خرم آنروز که من هم ز میان برخیزم ۷