شماره ۳۲۳ - سخن از زلف نو گویند دل و شانه بهم

سخن از زلف نو گویند دل و شانه بهم
می نمایند دو گم گشته ره خانه بهم ۱

سوختم ز آتش عشق تو ولی خرسندم
که رسیدیم در این ره من و پروانه بهم ۲

آشنای تو بدل غیر تو را ره ندهد
که نسازند بیک خانه دو بیگانه بهم ۳

حرمت کوی تو گر شیخ و برهمن یابند
نفروشند دگر کعبه و بتخانه بهم ۴

شیخ را پای پیمان زده‌ام ساقی کو
تا رساند لب من با لب پیمانه بهم ۵

دوستان بهر من از حالت مجنون گوئید
که خوش آید خبر حال دو دیوانه بهم ۶

در قیامت برهش باز فرو ریزم جان
افتد آنجا چو گذار من و جانانه بهم ۷

کمتر از جغد و غراب اهل جهانند صغیر
که نسازند در این منزل ویرانه بهم ۸