شماره ۳۲۶ - گر من از هر دو جهان دست بیکبار کشم

گر من از هر دو جهان دست بیکبار کشم
کافرم پای اگر از طلب یار کشم ۱

بیکی غمزه تلافی شود از جانب یار
گر هزاران ستم از جانب اغیار کشم ۲

من از آندم که شدم عاشق گل دامن عزم
بکمر بر زده‌ام تا ستم خار کشم ۳

هست در خانه مرا شاخ گل زیبایی
که نه منت دگر از گل نه ز گلزار کشم ۴

نه فلک نیست حجاب نظر من هر گاه
سرمه بر دیده ز خاک در خمار کشم ۵

ساقیا مستم از آن بادهٔ منصوری کن
تا که فریاد اناالحق بسر دار کشم ۶

تا بکی مستی و مستوری از این پس خواهم
رخت رسوائی خود بر سر بازار کشم ۷

بیکی شعله یقین خرمن گردون سوزد
گر من از سینه خود آه شرر بار کشم ۸

بندهٔ عشقم و فارغ چو صغیر از غم دین
نه دگر منت تسبیح و نه زنار کشم ۹