شماره ۳۳۴ - شبی که زلف تو ای نازنین فتاد بدستم

شبی که زلف تو ای نازنین فتاد بدستم
ز کاینات بریدم دل و بموی تو بستم ۱

بجز تو روی ارادت بهیچ سوی ندارم
که خاستم ز سر عالمی و با تو نشستم ۲

مرادم اول و آخر توئی و روی تو باشد
چراغ شام ابد آفتاب صبح الستم ۳

تو را ستایم و بس هر که را که من بستایم
تو را پرستم و بس هر چه را که من به پرستم ۴

دهانت از عدم و از وجود برده برونم
نه آگهی دگر از نیست باشد و نه ز هستم ۵

چنان ز گردش چشمت شدم ز دست که مستان
کشند دوش بدوش و برند دست بدستم ۶

مرا ز عشق تو ای مایهٔ‌ امید همین بس
که در کمند تو از قید هر دو کون برستم ۷

بصد طلسم فتادم براه عشق و لیکن
بیمن نام علی آن طلسم‌ها بشکستم ۸

بغیر باده گساران بزم ساقی کوثر
کسی صغیر نداند که من ز جام که مستم ۹