شماره ۳۵۶ - به ماه عارض خود زلف را حجاب مکن

به ماه عارض خود زلف را حجاب مکن
سیاه روز من و روی آفتاب مکن ۱

بکن هر آنچه که خواهی ولی مرو ز برم
مرا به آتش هجران خود کباب مکن ۲

کنونکه خرمنم ای برق سوختی دیگر
برای رفتن خود این قدر شتاب مکن ۳

بس است طعن رقیب و جفای چرخ مرا
دگر تو بر من آزرده دل عتاب مکن ۴

برای بوسی از آن لب که هست آب حیات
فدای ناز تو گردم دل من آب مکن ۵

بدین جمال ترا در جزا حسابی نیست
بریز خونم و اندیشه از حساب مکن ۶

چو نیستت سر صحبت بمن سلام مرا
دریغ ای مه بی مهر از جواب مکن ۷

درستکاری خود دیدهٔی بدل شکنی
که از شکستن دل گفتت اجتناب مکن ۸

ز چشم مست تو از دست رفته‌ام ساقی
دگر حواله به من ساغر شراب مکن ۹

بگفت دوش به گوش صغیر هاتف غیب
که تکیه جز به تولای بوتراب مکن ۱۰