هوش مصنوعی: این شعر از مولانا جلال‌الدین بلخی، دنیا را به ویرانه‌ای گذرا تشبیه می‌کند که تنها دیوانگان به آن دل می‌بندند. شاعر بر ساده‌زیستی و پذیرش حکمت تأکید دارد، همان‌طور که کودک افسانه‌های مادر را می‌پذیرد. او قدرت خدا را در رشد دانه‌ها و همکاری جمعی را در موفقیت کارها می‌ستاید. همچنین، از ریا و زهد خشک انتقاد کرده و شادی و مستی معنوی را می‌ستاید. در پایان، اشاره می‌کند که تنها دل انسان می‌تواند خانه‌ی خدا باشد.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل‌درک نباشد. همچنین، برخی اشارات به مستی و مفاهیم انتزاعی نیاز به بلوغ فکری دارد.

شماره ۳۷۸ - چیست دنیا در ره سیل فنا ویرانه‌ای

چیست دنیا در ره سیل فنا ویرانه‌ای
دل نبندد بر چنین ویرانه جز دیوانه‌ای ۱

ساده شو تا نقش حکمت درپذیری زان که طفل
درپذیرد چون که مادر خواندش افسانه‌ای ۲

آب و خاک و سعی دهقان محض روپوش است و بس
قدرت حق است کارد دانه‌ها از دانه‌ای ۳

جمع کن افراد را با خود پی انجام کار
اره با دندانه‌ها برد نه با دندانه‌ای ۴

گو ملاف از آشنایی‌ای که با ما می‌کنی
آنچه کمتر می‌کند بیگانه با بیگانه‌ای ۵

جان ز زهد خشک و آه بی‌اثر‌ام د ملول
ای خوشا جام شراب و نالهٔ مستانه‌ای ۶

طایر قدسم ز ترکیب مربع یافتم
همچو زنبوران مقام اندر مسدس لانه‌ای ۷

گر خدا می‌جویی از دل جو صغیر از آنکه نیست
در زمین و آسمان جز دل خدا را خانه‌ای ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۲۰۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۷۷ - دی گفت زاهد از دو جهان چون گذشته‌ای
گوهر بعدی:شماره ۳۷۹ - ساقی از آن دو جرعه که در جام کرده‌ای
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.