شماره ۳۹۳ - الا که از می‌نخوت مدام بیخود و مستی

الا که از می‌نخوت مدام بیخود و مستی
بخود نگر که چه بودی چه میشوی چه هستی ۱

گرت بچرخ برین جا دهد بلندی طالع
اگر نه تن بتواضع دهی ملاف که پستی ۲

چو در سجود خودستی مگو خدای پرستم
خداپرست شوی آنزمان که خود نپرستی ۳

بغیر دوست بت است آنچه را که در نظر آری
رسی بمنصب خلت چون آن بتان بشکستی ۴

دلت که خانهٔ یار است وقف غیر نمودی
ببین رهش بکه بگشودی و درش بکه بستی ۵

بخلوتی که تو بایست با حبیب نشینی
بیخت خویش زدی پای و با رقیب نشستی ۶

غمین مباش برفتی اگر ز دست صغیرا
که دوست دست تو گیرد چو دید رفته ز دستی ۷