شماره ۳۹۷ - گشتیم پی یار نکو هر سر کوئی

گشتیم پی یار نکو هر سر کوئی
مانند تو ای یار ندیدیم نکوئی ۱

شد چاک دل از خنجر ابروی تو ترکا
آنگونه که دیگر نپذیرفت رفوئی ۲

تا سجده گهم طاق دو ابروی تو‌ آمد
جز خون جگر نیست مرا آب وضوئی ۳

گیسو بنما تا زکف شیخ و برهمن
زنار بسوئی فتد و سبحه بسوئی ۴

بیزار ز مشگ ختن و نافهٔ چین شد
آنکو بمشام آمدش از زلف تو بوئی ۵

بگرفته فرو بوی می‌ناب جهانرا
بی شک که بمیخانه شکسته است سبوئی ۶

خوش آب و هوا تر مگر از شهر صفا نیست
کانجا شده منزلگه هر مرحله پوئی ۷

فرقی که میان من و زاهد بود اینست
کو مایل نامی شده من عاشق روئی ۸

از سرزنش غیر مشو رنجه صغیرا
رنجش نبود در سخن بیهده گوئی ۹