شماره ۴۰۹ - هر گه بخاطرم تو پریوش گذر کنی

هر گه بخاطرم تو پریوش گذر کنی
ملک وجود من همه زیر و زبر کنی ۱

آن لعبتی که دیده ببندم چو از رخت
خود را میان خلوت دل جلوه گر کنی ۲

آن دلبری که بیشترت جان فدا کنند
بر عاشقان هر آنچه جفا بیشتر کنی ۳

با این دو ترک مست بهر جا که پا نهی
یغمای عقل و دین و دل و جان و سر کنی ۴

دانی به عاشقان چه ز حسن تو می‌رود
روزی اگر در آینه بر خود نظر کنی ۵

قربان خاک پای تو ما را چه می‌شود
خاک رهت شماری و برما گذر کنی ۶

رستیم در غمت ز جهان زانکه هر که را
از خود خبر کنی ز جهان بی خبر کنی ۷

خوردم ز غمزهٔ تو هزاران خدنگ و باز
خواهم نشانه‌ام به خدنگ دگر کنی ۸

کم شانه زن بزلف دل زار عاشقان
تا کی از این پریش وطن در بدر کنی ۹

آنرا که چون صغیر دهی بوسهٔی ز لب
بیزارش از حلاوت قند و شکر کنی ۱۰