شماره ۴۱۷ - چوبدید خویشتن را همه حسن و دلربائی

چوبدید خویشتن را همه حسن و دلربائی
به هزار رنگ پوشید لباس خودنمائی ۱

بنمود خویشتن را بخود و ز فرط خوبی
دل خود ربود از کف بنگر بدلربائی ۲

عجب از کمند زلفش که برای عالمی شد
همه رشتهٔ اسیری همه دام مبتلائی ۳

به ازل چو دانهٔ خال نمود تا قیامت
همه مرغهای دل شد به هوای آن هوائی ۴

گرهی نمیشود باز ز کار خلق عالم
اگر او ز زلف پرچین نکند گره‌گشائی ۵

بحقیقت ار ببینی ره بردن دلست این
که بهرکسی گشوده است دری ز آشنائی ۶

نفسی ز غم رهائی نبود برای عاشق
که به گاه وصل هم دل تپد از غم جدایی ۷

چو گدای درگه عشق بود صغیر شاید
به شهنشهان اگر فخر کند از این گدائی ۸