شماره ۴۱۸ - چه غم که رفت ز من در ره تو جان و تنی

چه غم که رفت ز من در ره تو جان و تنی
فدای همچو توئی صدهزار همچو منی ۱

رخت گلست و قدت سرو و طره‌ات سنبل
نیافریده از این خوبتر خدا چمنی ۲

هر آنکه زلف سیه دید بر عذاز تو گفت
بروی تخت سلیمان نشسته اهرمنی ۳

چه حاجتم به ختا و ختن که طرهٔ تو
پدید کرده ز هر سوختائی و ختنی ۴

برون ز کوی تو حال دل مرا داند
غریب در بدر دور مانده از وطنی ۵

بزیر تیغ تو عریان شوند مشتاقان
بجای آنکه بپوشند خویش را کفنی ۶

به شهر عشق بهر کوچه بگذرم بینم
به ره فتاده سری یا به خون طپیده تنی ۷

تهی ز عشق سری نیست زانکه می‌نگرم
بدست هرکسی از زلف دلبری رسنی ۸

بعشقبازی از آن دل نهاده است صغیر
که به ز عشق ندیده است در زمانه فنی ۹