شماره ۴۲۲ - چه باک خار وجودم شد ار فنای گلی

چه باک خار وجودم شد ار فنای گلی
زهی شرافت خاری که شد فدای گلی ۱

به شاخسار جنان بود آشیانهٔ من
مرا در این چمن آورد مدعای گلی ۲

چه جای نغمه در این بوستان پرخس و خار
من این ترانه که دارم بود برای گلی ۳

از این چمن چو صبا در گذر که آلوده است
هزار سر زنش خار با صفای گلی ۴

مرا به همره آن گلعذار هرکه بدید
به خنده گفت که خاری بود به پای گلی ۵

هوای باغ بهشت از تو زاهدا که بس است
ز بوستان دو عالم مرا هوای گلی ۶

صغیر را به فغان بلبلی بدید و بگفت
مگر چو من شده ای هم تو مبتلای گلی ۷