شمارهٔ ۱۷ - اشتر و گله

اشتری از سردی دی گشت‌زار
رفت سوی آغلی از کشت‌زار ۱

آن گله‌دان را بد از عجز خفت
وز پس در با گلهٔ خام گفت ۲

کی منتان بنده بر این خسته جان
در بگشائید که تا یک زمان ۳

گوش و سر اندر گله‌دان آورم
وارهد از صدمهٔ سرما سرم ۴

آن گله این کار شمردند سهل
بیم نکردند از آن غیر اهل ۵

در بگشودند پس آن حیله‌گر
در گله‌دان بود درون گوش و سر ۶

گفت سر خویش کنم گرم لیک
کرد سر آن گله را گرم نیک ۷

آن گله غافل که شتر بی‌گزاف
در گله دان رفت درون تا به ناف ۸

لرزه در افتاد به جان گله
بسته شد از بیم زبان گله ۹

یافت شتر کان گلهٔ سست پی
سخت شدستند هراسان ز وی ۱۰

زان کله دان از ره خشم و نبرد
عزم برون کردن آن گله کرد ۱۱

برد درون پای چپ و پای راست
بانگ ز دل برزد و از جای خاست ۱۲

زد لگد از اینطرف و آن طرف
کرد بز و میش فراوان تلف ۱۳

آن گله در ناله و زاری شدند
از گله‌دان جمله فراری شدند ۱۴

رفت به صحرا بز و میش و دُبُر
وان گله دان ماند به کام شتر ۱۵

یافت شتر بر گله دان دست مفت
وان گله را بر سر آذوقه خفت ۱۶

آن گله مائیم و شتر اجنبی
وان گله‌دان کشور ما ای صبی ۱۷

صنعت ما‌ آمده آذوقه‌ها
کان شده اکنون ز کف ما رها ۱۸

ما متفرق به بیابان فقر
خرد و کلان مرحله پویان فقر ۱۹

او شده از ثروت ما معتبر
می‌خورد آذوقه ی ما سر به سر ۲۰

هست‌ امید اینکه شبان عطوف
شاه زبردست به ملت رؤف ۲۱

قطع ز وی حاجت ملت کند
چارهٔ این فقر و مذلت کند ۲۲

این مرض فقر ندارد علاج
جز که شود قطع ز غیر احتیاج ۲۳

نظم صغیر است ثمین تر ز دُر
گرچه بیان گله است و شتر ۲۴