هوش مصنوعی:
دخترکی جوان که هنوز به خانه شوهر نرفته، روزی در کنار چاهی عمیق مینشیند و به گریه و ناله میپردازد. او در زمزمههایش از دو پسر خیالی به نامهای احمد و محمود سخن میگوید که هنوز به دنیا نیامدهاند اما نگران سرنوشت آنهاست. متن به انسانهایی اشاره میکند که به جای زندگی در حال، غم گذشته و آینده را میخورند و از حال غافل هستند. در پایان، توصیه میشود که مانند افراد دانا، در حال زندگی کنیم و از نگرانیهای بیحاصل دوری کنیم.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، موضوعاتی مانند نگرانیهای وجودی و زندگی در حال، بیشتر مورد توجه نوجوانان و بزرگسالان قرار میگیرد.
شمارهٔ ۴۲ - احمد و محمود
دخترکی سن دهش ناتمام
ناشده در خانهٔ شویش مقام ۱
بود یکی روز به طی طریق
کش گذر افتاد به چاهی عمیق ۲
کرد در آن چاه نگاه و نشست
موی کنان زد به سر و روی دست ۳
اشگ همی ریخت چو ابر بهار
ناله همی زد ز درون رعدوار ۴
زمزمه سر کرد به صوت حزین
گفت در آن زمزمه هر دم چنین ۵
آه دو نو باوهٔ مفقود من
وا اسفا احمد و محمود من ۶
گفت کسی دخترک اینحال چیست
گو که بود احمد و محمود کیست ۷
گفت مرا درنظر آید که شوی
چونکه مرا گیرد و آرد به کوی ۸
نخل وجودم بشود بارور
زایم از آن شوی دو زیبا پسر ۹
بوسه زنم بر رخ گلفامشان
احمد و محمود نهم نامشان ۱۰
افتدشان روزی از این سوی راه
هر دو در افتند ز غفلت به چاه ۱۱
من شوم آگاه و در این سرزمین
آیم و اینگونه برآرم حنین ۱۲
جان من آن دختر شوریده حال
نفس من و توست به گاه مثال ۱۳
احمد و محمود هم آمال ماست
کان غم و اندوه مه و سال ماست ۱۴
ما شده را خون ندم میخوریم
ناشده را بیهده غم میخوریم ۱۵
حال ندانیم و ز خود غافلیم
غمزدهٔ ماضی و مستقبلیم ۱۶
مردم دانا نه چو ما غافلند
فارغ از اندیشهٔ بیحاصلند ۱۷
بیخبر از گردش ماهند و سال
ماضی و مستقبلشان هست حال ۱۸
هم تو صغیر از پی آن حال باش
فارغ از اندوه مه و سال باش ۱۹
ناشده در خانهٔ شویش مقام ۱
بود یکی روز به طی طریق
کش گذر افتاد به چاهی عمیق ۲
کرد در آن چاه نگاه و نشست
موی کنان زد به سر و روی دست ۳
اشگ همی ریخت چو ابر بهار
ناله همی زد ز درون رعدوار ۴
زمزمه سر کرد به صوت حزین
گفت در آن زمزمه هر دم چنین ۵
آه دو نو باوهٔ مفقود من
وا اسفا احمد و محمود من ۶
گفت کسی دخترک اینحال چیست
گو که بود احمد و محمود کیست ۷
گفت مرا درنظر آید که شوی
چونکه مرا گیرد و آرد به کوی ۸
نخل وجودم بشود بارور
زایم از آن شوی دو زیبا پسر ۹
بوسه زنم بر رخ گلفامشان
احمد و محمود نهم نامشان ۱۰
افتدشان روزی از این سوی راه
هر دو در افتند ز غفلت به چاه ۱۱
من شوم آگاه و در این سرزمین
آیم و اینگونه برآرم حنین ۱۲
جان من آن دختر شوریده حال
نفس من و توست به گاه مثال ۱۳
احمد و محمود هم آمال ماست
کان غم و اندوه مه و سال ماست ۱۴
ما شده را خون ندم میخوریم
ناشده را بیهده غم میخوریم ۱۵
حال ندانیم و ز خود غافلیم
غمزدهٔ ماضی و مستقبلیم ۱۶
مردم دانا نه چو ما غافلند
فارغ از اندیشهٔ بیحاصلند ۱۷
بیخبر از گردش ماهند و سال
ماضی و مستقبلشان هست حال ۱۸
هم تو صغیر از پی آن حال باش
فارغ از اندوه مه و سال باش ۱۹
قالب: مثنوی
تعداد ابیات: ۱۹
۲۲۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۴۱ - خودبینی
گوهر بعدی:شمارهٔ ۴۳ - کشف راز
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
