شماره ۶۱ - ای مرغ دلم فاخته سرو بلندت

ای مرغ دلم فاخته سرو بلندت
زلف تو کمند و دل من صید کمندت ۱

بر من که تو را صید زبونم نکشی تیغ
آزرده دلم از دل دشوار پسندت ۲

تا چشم بد غیر، گزندت نرساند
خال رخ خوبان دگر باد سپندت ۳

بر جان و دلم غمزه و زلف تو گواهند
کاین کشته تیغت شد و آن بسته بندت ۴

زنهار دلا دامن خوبان مده از دست
هرچند که این طایفه از پای فکندت ۵

ناصح ز فسون تو جنونم شده افزون
صد شکر که بی‌سود نبود این همه پندت ۶

میلی تو به صد بند به اصلاح نیایی
رفت آنکه دگر پند بود فایده‌مندت ۷