هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از حالات عاشقانه، بیقراری، و رقابت در عشق سخن میگوید. او از فراموشی، شرم، و تلاش برای جلب توجه معشوق صحبت میکند و از قاصدی بیخبر و تاثیر باده بر فراموشی یاد میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عاشقانه و عارفانه پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مصرف باده و مفاهیم احساسی عمیق، آن را برای گروه سنی بالاتر مناسب میکند.
شماره ۱۳۹ - سخن آن مست کجا با من مدهوش کند
سخن آن مست کجا با من مدهوش کند
مگر از سرزنش غیر فراموش کند ۱
فرصت حرف چو یابم، ز رقیبان گویم
تا به این حیله ز من هم سخنی گوش کند ۲
در سخن آیم و از بس که کنم بیتابی
چون گل از شرم برافروزد و خاموش کند ۳
قاصد از آرزوی وصل چنان بیخبر است
که به سویش رود و نامه فراموش کند ۴
به فراموشی اگر باده ز میلی گیرد
نظری سوی رقیب افکند و نوش کند ۵
مگر از سرزنش غیر فراموش کند ۱
فرصت حرف چو یابم، ز رقیبان گویم
تا به این حیله ز من هم سخنی گوش کند ۲
در سخن آیم و از بس که کنم بیتابی
چون گل از شرم برافروزد و خاموش کند ۳
قاصد از آرزوی وصل چنان بیخبر است
که به سویش رود و نامه فراموش کند ۴
به فراموشی اگر باده ز میلی گیرد
نظری سوی رقیب افکند و نوش کند ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۶۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۸ - زلف پر چین پی صیدم چو پراکنده کند
گوهر بعدی:شماره ۱۴۰ - باز دل چشم هوس در پی داغی دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.