هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر احساسات شاعر از پشیمانی، حسرت و آرزوی آشتی است. او از گذشتهای پر از جنگ و تنش یاد میکند و دلش برای صلح و آرامش میسوزد. همچنین، شاعر از تغییر حالات درونی خود سخن میگوید و به لطف خداوند اشاره میکند که باعث شده است از تاریکیها رهایی یابد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از اشارات به جنگ و پشیمانی نیاز به درک بالاتری از زندگی و تجربیات انسانی دارد.
شماره ۱۷۵ - باز آمد و ز عربده شرمنده رنگ بود
باز آمد و ز عربده شرمنده رنگ بود
مایل به آشتیّ و پشیمان ز جنگ بود ۱
ای حسرت از دلم برو امروز، کان گذشت
کاین خوان تنگ عیش بر امید تنگ بود ۲
آخر کبوتر حرم التفات شد
مرغ دلم که باز ستم را به چنگ بود ۳
از شیشه صافتر شد و از موم نرمتر
آن دل که شیشه دل ما را چو سنگ بود ۴
شکر خدا نصیب همای نگاه شد
این مشت استخوان که نشان خدنگ بود ۵
مایل به آشتیّ و پشیمان ز جنگ بود ۱
ای حسرت از دلم برو امروز، کان گذشت
کاین خوان تنگ عیش بر امید تنگ بود ۲
آخر کبوتر حرم التفات شد
مرغ دلم که باز ستم را به چنگ بود ۳
از شیشه صافتر شد و از موم نرمتر
آن دل که شیشه دل ما را چو سنگ بود ۴
شکر خدا نصیب همای نگاه شد
این مشت استخوان که نشان خدنگ بود ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۲۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۴ - عنان چو از پی صید زبون بگرداند
گوهر بعدی:شماره ۱۷۶ - چندان شب غم آه دل تنگ برآورد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
