شماره ۲۰۰ - ای خوش آن صید که آسوده ز جان دادن خویش

ای خوش آن صید که آسوده ز جان دادن خویش
دید زانداختن تیر تو افتادن خویش ۱

شب که در بزم به افسرده دلان بنشینی
شمع سوزد ز پشیمانی استادن خویش ۲

از جوابش من آواره چنان نومیدم
که فرامش کنم از نامه فرستادن خویش ۳

یار خواهد که به مرگم شود آسوده و من
شرمساری کشم از سختی جان دادن خویش ۴

خواری عشق، مسلّم شده میلی بر من
دارم این مرتبه، از مرتبه ننهادن خویش ۵