هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از عشق و انتظار سخن میگوید، بیان میکند که با وجود خواری و ناامیدی، حاضر نیست به سادگی از بزم معشوق برخیزد. او سالها در انتظار نشسته و امیدوار است، اما اگر احساس کند که معشوق به نومیدی او توجهی ندارد، ممکن است برخیزد. این شعر ترکیبی از امید و ناامیدی، عشق و انتظار است.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاطفی مانند ناامیدی و انتظار ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و احساسات شدید عاشقانه مناسب سنین بالاتر است.
شماره ۲۳۲ - ز بزمش با چنین خواری، نخواهم زود برخیزم
ز بزمش با چنین خواری، نخواهم زود برخیزم
که پندارم اگر باشم دمی، خشنود برخیزم ۱
پس از عمری که بنشینم به صد تقریب در بزمش
سوال از مدعای من کند تا زود برخیزم ۲
برد چون رشکم از بزم تو، پنهان سوی من بینی
که با آن ناامیدی، آرزوآلود برخیزم ۳
به راه انتظارات مردم و بیرون نمیآیی
اگر نومیدی من باشدت مقصود، برخیزم ۴
به صد امیدواری در رهش بنشستهام میلی
اگر در دیدنش تاخیر خواهد بود، برخیزم ۵
که پندارم اگر باشم دمی، خشنود برخیزم ۱
پس از عمری که بنشینم به صد تقریب در بزمش
سوال از مدعای من کند تا زود برخیزم ۲
برد چون رشکم از بزم تو، پنهان سوی من بینی
که با آن ناامیدی، آرزوآلود برخیزم ۳
به راه انتظارات مردم و بیرون نمیآیی
اگر نومیدی من باشدت مقصود، برخیزم ۴
به صد امیدواری در رهش بنشستهام میلی
اگر در دیدنش تاخیر خواهد بود، برخیزم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۷۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳۱ - چند از کوی تو چون باد نیاسوده روم
گوهر بعدی:شماره ۲۳۳ - از خون، پس از هلاک رقم کن به سنگ من
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
