شماره ۲۶۰ - خوش آنکه رنجه گر شده باشم ز خوی تو

خوش آنکه رنجه گر شده باشم ز خوی تو
غافل کنم ترا و ببینم به سوی تو ۱

با آنکه همچو گنج به ویرانه منی
بهر فریب غیر کنم جست‌وجوی تو ۲

از بس که هر زمان شود افزون تغافلت
هر روز ناامیدتر آیم ز کوی تو ۳

دارم گمان عشق تو بر همدمان خویش
از بس که می‌کنند به من گفت‌وگوی تو ۴

رشک رقیب از دل میلی نمی‌رود
ترسم برون رود ز دلش آرزوی تو ۵